می‌دانی که آخرين بار

به فاصله‌ی نفسم در رويا بودی

و حالا به وضوحِ بهشت

در دست‌های من؟

يادم باشد به رسم مردمان مغلوب

تاريخ فتح تو را بنويسم

که ديگر جنگی در نگيرد

.
می‌دانی تنم نبودنت را

گریه می‌کند؟

پيکرت را نمی‌نويسم

می‌تراشم با دست

و آنقدر صيقلش می‌دهم

که چيزی بندش نشود

اگر نباشی

آنقدر نفس نمی‌کشم

که بگويم

آتش در نبود هوانيست می‌شود

دم صبح خواب ديدم

داشتی از درخت چيزی می‌خريدی

که تنم کنم

و من در آب

منتظر بودم لباسم را بياوری

...

هرچقدر تاریک

باز تو خدای منی

هرچقدر تاریک

از سوسوی سر انگشتانت

خورشیدی می‌سازم

تا خدایان به زمین باز گردند

راستی

دريای دست‌هات

آبی زمينی است؟
می‌دانی

سياه هم که باشد

روشنی زندگی من است

همه ی لرزش دست و دلم

از ان بود که

عشق

پناهی گردد و خنکای مرهمی

بر شعله ی زخمی

ای عشق

ای عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست

اغوشت و به غیر من به روی هیچکی وا نکن

من و از این دلخوشی و ارامشم جدا نکن