خاطره

با گریه های یکریز

یکریز

مثل ثانیه های گریز

با روزهای ریخته

در پای باد

با هفته های رفته

با فصل های سوخته

با سالهای سخت

رفتیم و

سوختیم و

فروریختیم

با اعتماد خاطره ای در یاد

اما

آن اتفاق ساده نیفتاد

قیصر امین پور

@};-

مرسی از بابت گل سرخی که بهم دادی

یه تیکه ابر

گاه جلوی اینه می ایستم

خودم را در ان میبینم

دست روی شانه هایش می گذارم و
میگویم
چه تحملی دارد دلت

یه تیکه ابر

جمعه ها خون جای بارون میباره

گرچه همه روزای هفته شده جمعه،از 18 شهریور شروع شد که برا ی من شد جمعه تا امروز که همه روزام شده جمعه

خدایا این جمعه ها تموم میشه؟

یه تیکه ابر

خوشحال باش

درد یه قسمتی از عشقه

@};-

دیگه موقع خداحافظی بهم گل سرخ نمیده

یه تیکه ابر

فریاد کشیدم تو کجایی تو کجایی

گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیابی

از دور حرکت می کنیم
تا به نزدیک تو برسیم
تو اگر مانده باشی
تو اگر در خانه باشی
من فقط به خانه تو آمدم
تا بگویم
آواز را شنیدم
تمام راه
از تو می خواستم
مرا باور کنی
که ساده هستم
تو رفته بودی
کنون گفتم
که تو هستی
تو اگر نبودی
نمی دانستم
که می توانم
باران را در غیبت تو
دوست بدارم

احمد رضا احمدی

...

شنیدی صدامو؟

بهت گفتم دوست دارم شنیدی؟

صدام به گوشت رسید؟؟

یه تیکه ابر

...

حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در این باران
می خواستم تو
در انتهای خیابان نشسته
باشی
من عبور کنم
سلام کنم
لبخند تو را در باران
می خواستم
می خواهم
تمام لغاتی را که می دانم برای تو
به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
دنیا را ببینم
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در اینه نگاه کنم
ندانم پیراهن دارم
کلمات دیروز را
امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
آنقدر بمیرم
تا زنده شوم

احمد رضا احمدی

آخر دنيا

ما

من و تو

چتر را در یک روز بارانی

در یک مغازه که به تماشای

گلهای مصنوعی

رفته بودیم گم کردیم

احمدرضا احمدی

نفس

نور می‌شوم

تا از ميانت عبور کنم

آب می‌شوم

قطره قطره بر کف دست‌هات

نفس می‌شوم

در سينه‌ات

حبس می‌شوم

در آينه

مرا ببين

معروفی

میدونی

من فکر میکنم

دوست داشتن و عاشق شدن
یه خودکشیه

که زجر کشت می کنه

و تا اخر عمرت

طول می کشه تا راحتت کنه

یه تیکه ابر

...

اا 52 روز صدات و نشنیدم

ارامش همراه با حسرت

تکرار صدای توست در ذهنم

و تصویری در پشت پلکهام

خیس و نمناک

یه تیکه ابر

...

کاش هیچ وقت نگفته بودی هیچ جوری به هیچ قیمتی حاضر نیستم از دستت بدم

اونوقت شاید الان حالم بهتر بود

یه تیکه ابر

افسانه‌ی تو

چرا وقتی می‌روی

همه جا تاریک می شود؟

انگار از اول مرده بودم

و ترسیده بودم

و تو هم نبودی

...

نه اینکه گریه کنم، نه

فقط دارم تعریف می‌کنم چرا بغض کرده بودم

و آرام نمی‌گرفتم

چه آرزوی دل‌انگيزی‌ست!

نوشتن افسانه‌ای عاشقانه

بر پوست تنت

و خواندن آن

برای تو

...

چه آرزوی شورانگيزی‌‌ست!

تملّک قيمتی‌ترين کتاب خطی جهان

ورق ورق کردنش،

دست به آن کشيدن،

و همين نوازش ساده

که زير نگاهم لبخند بزنی

چه افسانه‌ی قشنگی

به تنت می‌نويسم

بانوی من!

چه قشنگ به تنت افسانه می‌خوانم

سراسيمه آمدن

و دستپاچه بوسيدن

با تو

زير نگاهت افسون ‌شدن

با من

می‌دانی؟

حتا صدای قلبم هم نمی‌آمد

انگار همه‌اش را برای نفس‌هات شمرده باشم

حالا تمام شده بود

نه اینکه ترسیده باشم، نه

فقط می‌خواستم بگويم چرا نصف شب پاشدم

و رفتم زیر تخت خوابیدم که خدا مرا

بی تو نبیند

دست‌های تو

مرا به خدا می‌رساند

و دست‌های من

مرا به تو

.پله پله بر می‌شوم

از خودم

از تنم

ساغری می‌شوم

به دستت

نگاهت را برتنم بريز

و بنوش

نه اینکه دلتنگ نشده باشم، نه

فقط می‌خواستم بدانی

آره آقای من!

انگار که ساعت از همان اول

بی قرارتر از من بود

که نفهمیدم چرا یکباره

معنی‌اش از زندگی من افتاد...

نه اینکه تقصیر من باشد

نه به خدا

از همان اول هم که آمدی

روزها را رنگی رنگی می‌کردم

که زودتر بیايم توی بغلت

می‌خواهی با خيالت زندگی کنم؟

دستت را بگيرم

ببرمت رستوران مکزيکی؟

چی سفارش بدهم

که بيش‌تر از من دوست داشته باشی؟

يک لقمه بگذارم دهن تو

يک لحظه نگاهت کنم؟

چی می‌نوشی؟

می دانی؟

هیچ کدام از اینها را که گفتم

اصلاً نمی‌خواهم

فقط باش

همین.

معروفی

....

دو ماه گذشت از اون شب

باور نمی کنم

یه تیکه ابر

بعضی وقتا تو رختخوابم پیش قلمبه گریه می کنم

اونقدر گریه می کنم که خوابم می گیره

گرم می شم

صدای نفسهام و می شنوم

دوباره بغض گلوم و فشار می ده

اونوقته که می خوام بمیرم

میخوام سرم و بزارم زمین و بمیرم

چون تنهام چون نیستی

مثل حالا(دیشب)ا

یه تیکه ابر

میخوام اسم تو بلاگم رو عوض کنم

یکی از اولین اسم هایی که برام انتخاب کردی

بامداد

هيچ دليلی وجود ندارد

که عاشقت نباشم

اين همه دوری؟

اين همه راه؟

نمی‌فهمم

...

اباد اگر نمی کنی

ویران مکن مرا

و بیچاره زنی که اشک و لبخندش به یاد یک نفر باشد

امروز 88.08.11

یازدهم ابان هشتاد و هفت زندگی کردن کنارهم برای دوازده ساعت، حتی یکم بیشتر از دوازده ساعت

عشق

پير نمی‌شود

جا می‌افتد

شراب

کهنه می‌شود