باران که می بارد

گم می شوم در دلتنگیهای تو
غرق می شوم در گم شدنم
باران که بند بیاید

باز پیدا نمی شوم
پیدا هم که کنی مرا

میبینی هنوز گمم

یه تیکه ابر

...

یه چیزی مثل یه اشک

چشمم و میسوزونه

یه چیزی مثل یه بغض

گلوم و فشار میده

اگر بخواهم یک بار دیگر دستهام بوی تو را بگیرد
باید چقدر از زندگیم را بدهم؟
چقدر راه بروم بر روزهای خدا
تا به روزی برسم که تو باشی

یه تیکه ابر

دیگر دلم رنگی ندارد

زندگی ام رنگ باخته دوباره باز

دیگر ستاره ای چراغ من نیست

قاب زندگیم خالیست

یه تیکه ابر

...

این همه غم من و آبم میکنه

مث مست می صد ساله خرابم میکنه

داره آبم میکنه

داره آبم میکنه

...زمستان است آه

بازم زمستون اومد

همون چیزی که تو دوست داری

فصل تو

یه تیکه ابر

اینم فال شب یلدای من

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

وان که این کار ندانست در انکار بماند

اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن

شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

صوفیان واستدند از گرو می همه رخت

دلق ما بود که در خانه خمار بماند

محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد

قصه ماست که در هر سر بازار بماند

هر می لعل کز آن دست بلورین ستدیم

آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند

جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت

جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس

شیوه تو نشدش حاصل و بیمار بماند

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که در این گنبد دوار بماند

داشتم دلقی و صد عیب مرا می​پوشید

خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند

بر جمال تو چنان صورت چین حیران شد

که حدیثش همه جا در در و دیوار بماند

به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی

شد که بازآید و جاوید گرفتار بماند

...

ای کاش

شبی هزار بار

در گوشم من را به نام می خواندی

حو...

...

...

یه تیکه ابر

باورهام

مثل دگمه‌های رنگی

پخش کوچه‌هاست

کف زمين تاريک.

دانه دانه بر می‌چينم

به پيرهن تو می‌دوزم

قطره قطره اشک

و دگمه‌های رنگی

معروفی

انگشتان تو خیس و نمدار است
یا گونه های من؟
راستی اشکهایم چه طعمی داشت؟
نگو که تلخ!
سرم را پنهان می کردی و می گفتی ببار
...
پیراهنت خیس می شد و تلخ...ا

یه تیکه ابر

نگاه

من همه محو تماشای نگاهت

خواب دیدم اخرالزمان شده

من اشفته بودم

می دویدم سمت خانه ی شما

لب پنجره ی اتاق نشسته بودی

چشم دوخته بودی به اسمان

نفسهام را شناختی

برگشتی

چشمهات سرخ گریه بود

گفتی:دیدی چه بلوایی بر پا کردم؟

تقصیر خدا بود اول او بود که شروع کرد

یه تیکه ابر

چشمهات

دو خورشید

که حرارت زندگی ِ من اند

در طوفان رهایم نکن

مرا به چشمهات راه بده

گرمم کن

یه تیکه ابر

زندگی

بدون توجه به گریه های من

داره ادامه میده

مثل تو

یه تیکه ابر

خواب ديدم

کوهی از ماهی به تور می‌کشيدی

گاهی به اين انگشت

گاهی به آن شانه

رقص‌کنان پروانه‌ می‌گرفتی از هوا

موج در ساق‌هات می‌دويد

و آسمان

پر از پولک‌‌های ايمان بود

دارم میپاشم

تو اما لبخند بزن

یه تیکه ابر

حالا مفهمم که وقتی میگن

حسرتم بی اندازه شد

یعنی چی

یه تیکه ابر

...

سه ماه گذشت
فرقی نداره که من باور کنم یا نکنم

حقیقتی که وجود داره اینه:سه ماه

زندگیه نکبتیه من هنوز ادامه داره
من و ببخشین به خاطر اکسیژنی که حروم میکنم

یه تیکه ابر

خدا در تاریکی گريه می‌کند
و من
از دلتنگی تو
تمام می‌شوم