جای خالیت تیر می کشه هنوز

هیچ کس تنها تر از چشمان تو در انتهای کوچه ی بن بست نبود

احمد رضا احمدی.شعرها و یادهای دفترهای کاهی

بارون

نوازش

منو حالا نوازش کن

که این فرصت نره از دست

شاید این آخرین باره

که این احساس زیبا هست

منو حالا نوازش کن

همین حالا که تب کردم

اگه لمسم کنی شاید

به دنیای تو برگردم

هنوزم میشه عاشق بود

تو باشی کاره سختی نیست

بدون مرز با من باش

اگر چه دیگه وقتی نیست

نبینم این دم آخر

تو چشمات غصه میشینه

همه اشکات و میبوسم

میدونم قسمتم اینه

تو از چشمای من خوندی

که از این زندگی خستم

کنارت اونقدر ارومم

که از مرگ هم نمیترسم

تنم سرده ولی انگار

تو دستای تو آتیشه

خودت پلکام رو میبندی

و این قصه تموم میشه

هنوزم میشه عاشق بود

تو باشی کاره سختی نیست

بدون مرز با من باش

اگر چه دیگه وقتی نیست

نبینم این دم آخر

تو چشمات غصه میشینه

همه اشکات و میبوسم

میدونم قسمتم اینه

تنهایی از چهار جهت اصلی شمال جنوب شرق غرب هجوم آورد

احمد رضا احمدی

...

بذار یکم گریه کنم

بذار بچه شم

یه تیکه ابر

...

برای من یک شب تا صبح از ماه و پلنگ بگو

از پلنگی که مغرورِ

از پلنگی که عاشقِ

من با چشم های بسته گوش میدهم

یه تیکه ابر

جمعه

امروز به معنای واقعی یه جمعه بود

یه تیکه ابر

...می دانی

،آینه هم اگر نباشی

تکه تکه شدن تفسیر همیشگی نابودی است

... .کاش بشه یه روزی از تموم خاطرات گذشته یادی کرد،دو تایی

یه تیکه ابر

...

...

........ای کاش می توانستم خون رگانم را من قطره قطره بگریم من

ماه

تو

بشو خورشید

من ماه می شوم

هیچ یک سخن نگفت
نه میزبان و
نه مهمان و
نه گلهای داوودی