درد های من...

اگر نمي خواهي بر تيره بختي من گواهي دهي

خواهش دارم روبه روي من نمان، عبور كن،

كوچه را طي كن و در انتهاي كوچه محو شو،

همان گونه كه آدم هاي خوشبخت محو مي شوند.

من حتي ظرفي ميوه نداشتم كه به مهمان

تعارف كنم، آمد- نشست- جراحت

و زخم هاي مرا ديد و رفت- در سكوت ما

دو سه شاخه ي شمعداني گل دادند

دردهاي من و مهمان به هم شباهت نداشت

وگرنه بيش تر نزد من مي ماند.

مرا ديگران هم ترك كرده بودند، اما بعد از رفتن

مهمان از خانه آه كشيدم، آهي كه مي توانست

كبريت مرطوبي را روشن كند، شاخه و برك هاي

گل هاي اطلسي و لادن

دروغين بودند اگر حقيقت داشتند

كنار آه من مي شكفتند، مهمان هنگام

خداحافظي به من گفته بود: آينده اي در كار نيست

قلب با رقت و نامنظم مي تپد، پس

فقط بايد سكوت كرد و برگ هاي

درختان و پرندگان مرده را شمرد

پس من در غيبت مهمان درختان را

از فصل جدا كردم