شگفت‌انگیزی زندگی

 با آگاهی به ناپایداری‌اش،

در جراتِ «تو شدن»،

در شجاعتِ «من شدن»،

در شهامتِ «شادی شدن»،

در «روح شوخی»،

در «شادی بی‌پایان خنده»،

در «قدرت تحمل درد»

نهفته است.

چیدن سپیده دم/مارگوت بیگل/ترجمه شاملو

شگفتا 

که نبودیم 

عشقِ ما 

در ما

حضورِمان داد
<<احمد شاملو>>

.....

خدا کیفیت رو فدای کمیت نکن. کمتر خلق کن ولی آدم خلق کن

باران کـه میبـارد...... دلـم بـرایت تنـگ تـر می شـود..... راه می افـتم ... بـدون ِ چـتـر ... من بـغض می کنـم ....آسمـان گـریـه

قلب تو هوا را گرم كرد

در هواي گرم

عشق ما تعارف پنير بود و

قناعت به نگاه در چاه آب.

مردم كه در گرما

از باران مي آمدند

گفتي از اتاق بروند

چراغ بگذارند

من تو را دوست دارم

.احمد رضا احمدی;

حالا

حالا می شود گفت زندگی زندگی است!

می شود گفت زندگی شیرین است!

وقتی که صدای نفس های تو احساس می شود

گلو درد گاهی نیز از سر بغضی است که در گلویت گره خورده وقتی در جاده ای , تنها و در گوشت میخواند: مگر نسیم ابر بودی که تو را در باران گم کردم

یه تیکه ابر

من تلخم,

خستم,

مردم.

یه تیکه ابر

دلم گرفته است و می خواهد بمیرد

یه تیکه ابر

با من رازی بود

که به کوه گفتم

با من رازی بود

که به چاه گفتم

تو راه دراز

به اسب سیاه گفتم

بی کس و تنها

به سنگای راه گفتم

با راز کهنه

از راه رسیدم

حرفی نروندم

اشکی فشوندم

اشکی فشوندی

لبامو بستم

از چشام خوندی

شاملو

شاید روزی تقدیر دوباره روی خوش به ما نشان دهد

گریه دارم گریه دارم به اندازه بارون های شهریور گریه دارم. نه به اندازهٔ چشمای خودم گریه دارم چشمم میباره تو دلم آشوبه.حسّ غریبی نمیدونم از کجا میاد این اشکها برا چیه؟ یه چیزی توی سرم جا نمی‌شه انگار می‌خوام سرمو بکوبم به دیوار می‌خوام پیشونیمو بشکافم و هر چی‌ هس بریزم بیرون حس می‌کنم جمجمه‌ام داره ورم میکنه،، خدایا خدایا خدایا دلم می‌خواد فریادت بزنم خدایا بغلم کن آرومم کن غیر تو از کی‌ بخوام؟ تو منو بفهم،، تو دستمو بگیر.من اشتباه کردم؟تو درستش کن.خدایا نزار اینجوری بمیرم نزار وقتی‌ می‌میرم آرزوهام هنوز توی دلم باشن.یا آرزوهام رو بگیر یا کمکم کن،میدونم الان میگی‌ بندهٔ عجول من صبر داشته باش،اما خدا جون یه وقت دیدی دیر شد
یه تیکه ابر

بگذار صورتت را با لبهام ببینم

با سر انگشتهام

پیشانیت را تکرار می‌کنم دوباره دوباره دوباره

یه تیکه ابر

باد بادک‌های آبی ساخته‌ام

برای تو

که بازگردی

اگر باز نگردی

تمام باد بادک‌ها را با خودم غرق می‌کنم

آنوقت حسرت آسمان به دل باد بادک‌ها میماند حسرت تو به دل من

یه تیکه ابر

دلم می‌خواد چشامو ببندم توی تنهایی‌،،

دلم می‌خواد اگه قراره چشامو ببندم تو تنهایی‌ باشه که کسی‌ منتظر باز شدنشون نمونه،

اینجوری خودم هم منتظر نمیمونم

یه تیکه ابر

مثل گنجیشکی وارونه خوابیدم که سقف آسمون پایین نیاد

به دستهایی نیاز دارم که آرومم کنن

یه تیکه ابر

برای دومین سال تکرار شد.

فکر نمیکردم یه روز اینقدر نا توان بشم و هیچ کاری نتونم بکنم.

و حالا به این فکر میکنم که حتی اون مدت هم نتونستم یه دلیلی برای خوشحالیت تو اون روز باشم.

چه سخته وقتی میفهمی هیچی نیستی

حتی اگه مرده بودم هم دستم اینقدر از دنیا کوتاه نبود که حالا هست.

یه تیکه ابر

...تولد

...

آدم که جوراب به پای هر کسی نمیپوشونه.

آدم که دکمه های پیراهن هر کسی رو نمیبنده.

آدم که به هر کسی کمک نمیکنه تا صورتش و اصلاح کنه.

یه تیکه ابر

آنجا که ازدواجی بدون عشق صورت گیرد حتما عشقی بدون ازدواج در آن رخنه خواهد کرد

بنیامین فرانکلین

درد های من...

اگر نمي خواهي بر تيره بختي من گواهي دهي

خواهش دارم روبه روي من نمان، عبور كن،

كوچه را طي كن و در انتهاي كوچه محو شو،

همان گونه كه آدم هاي خوشبخت محو مي شوند.

من حتي ظرفي ميوه نداشتم كه به مهمان

تعارف كنم، آمد- نشست- جراحت

و زخم هاي مرا ديد و رفت- در سكوت ما

دو سه شاخه ي شمعداني گل دادند

دردهاي من و مهمان به هم شباهت نداشت

وگرنه بيش تر نزد من مي ماند.

مرا ديگران هم ترك كرده بودند، اما بعد از رفتن

مهمان از خانه آه كشيدم، آهي كه مي توانست

كبريت مرطوبي را روشن كند، شاخه و برك هاي

گل هاي اطلسي و لادن

دروغين بودند اگر حقيقت داشتند

كنار آه من مي شكفتند، مهمان هنگام

خداحافظي به من گفته بود: آينده اي در كار نيست

قلب با رقت و نامنظم مي تپد، پس

فقط بايد سكوت كرد و برگ هاي

درختان و پرندگان مرده را شمرد

پس من در غيبت مهمان درختان را

از فصل جدا كردم

چشات و ازم گرفتی من و تا گریه رسوندی

:(

بغض زنجیره ای از خاطرات گذشته س که دور گردنت حلقه میزنه و هر لحظه که از زندگیت میگذره و هر لحظه که از خاطراتت دور تر میشی حلقه تنگ تر میشه تا تمومت کنه

یه تیکه ابر