با من رازی بود
که به کوه گفتم
با من رازی بود
که به چاه گفتم
تو راه دراز
به اسب سیاه گفتم
بی کس و تنها
به سنگای راه گفتم
با راز کهنه
از راه رسیدم
حرفی نروندم
اشکی فشوندم
اشکی فشوندی
لبامو بستم
از چشام خوندی
شاملو
No comments:
Post a Comment