دلم گرفته است و می خواهد بمیرد

یه تیکه ابر

با من رازی بود

که به کوه گفتم

با من رازی بود

که به چاه گفتم

تو راه دراز

به اسب سیاه گفتم

بی کس و تنها

به سنگای راه گفتم

با راز کهنه

از راه رسیدم

حرفی نروندم

اشکی فشوندم

اشکی فشوندی

لبامو بستم

از چشام خوندی

شاملو

شاید روزی تقدیر دوباره روی خوش به ما نشان دهد

گریه دارم گریه دارم به اندازه بارون های شهریور گریه دارم. نه به اندازهٔ چشمای خودم گریه دارم چشمم میباره تو دلم آشوبه.حسّ غریبی نمیدونم از کجا میاد این اشکها برا چیه؟ یه چیزی توی سرم جا نمی‌شه انگار می‌خوام سرمو بکوبم به دیوار می‌خوام پیشونیمو بشکافم و هر چی‌ هس بریزم بیرون حس می‌کنم جمجمه‌ام داره ورم میکنه،، خدایا خدایا خدایا دلم می‌خواد فریادت بزنم خدایا بغلم کن آرومم کن غیر تو از کی‌ بخوام؟ تو منو بفهم،، تو دستمو بگیر.من اشتباه کردم؟تو درستش کن.خدایا نزار اینجوری بمیرم نزار وقتی‌ می‌میرم آرزوهام هنوز توی دلم باشن.یا آرزوهام رو بگیر یا کمکم کن،میدونم الان میگی‌ بندهٔ عجول من صبر داشته باش،اما خدا جون یه وقت دیدی دیر شد
یه تیکه ابر

بگذار صورتت را با لبهام ببینم

با سر انگشتهام

پیشانیت را تکرار می‌کنم دوباره دوباره دوباره

یه تیکه ابر

باد بادک‌های آبی ساخته‌ام

برای تو

که بازگردی

اگر باز نگردی

تمام باد بادک‌ها را با خودم غرق می‌کنم

آنوقت حسرت آسمان به دل باد بادک‌ها میماند حسرت تو به دل من

یه تیکه ابر