باران که می بارد

گم می شوم در دلتنگیهای تو
غرق می شوم در گم شدنم
باران که بند بیاید

باز پیدا نمی شوم
پیدا هم که کنی مرا

میبینی هنوز گمم

یه تیکه ابر

...

یه چیزی مثل یه اشک

چشمم و میسوزونه

یه چیزی مثل یه بغض

گلوم و فشار میده

اگر بخواهم یک بار دیگر دستهام بوی تو را بگیرد
باید چقدر از زندگیم را بدهم؟
چقدر راه بروم بر روزهای خدا
تا به روزی برسم که تو باشی

یه تیکه ابر

دیگر دلم رنگی ندارد

زندگی ام رنگ باخته دوباره باز

دیگر ستاره ای چراغ من نیست

قاب زندگیم خالیست

یه تیکه ابر

...

این همه غم من و آبم میکنه

مث مست می صد ساله خرابم میکنه

داره آبم میکنه

داره آبم میکنه

...زمستان است آه

بازم زمستون اومد

همون چیزی که تو دوست داری

فصل تو

یه تیکه ابر

اینم فال شب یلدای من

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

وان که این کار ندانست در انکار بماند

اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن

شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

صوفیان واستدند از گرو می همه رخت

دلق ما بود که در خانه خمار بماند

محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد

قصه ماست که در هر سر بازار بماند

هر می لعل کز آن دست بلورین ستدیم

آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند

جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت

جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس

شیوه تو نشدش حاصل و بیمار بماند

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که در این گنبد دوار بماند

داشتم دلقی و صد عیب مرا می​پوشید

خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند

بر جمال تو چنان صورت چین حیران شد

که حدیثش همه جا در در و دیوار بماند

به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی

شد که بازآید و جاوید گرفتار بماند

...

ای کاش

شبی هزار بار

در گوشم من را به نام می خواندی

حو...

...

...

یه تیکه ابر

باورهام

مثل دگمه‌های رنگی

پخش کوچه‌هاست

کف زمين تاريک.

دانه دانه بر می‌چينم

به پيرهن تو می‌دوزم

قطره قطره اشک

و دگمه‌های رنگی

معروفی

انگشتان تو خیس و نمدار است
یا گونه های من؟
راستی اشکهایم چه طعمی داشت؟
نگو که تلخ!
سرم را پنهان می کردی و می گفتی ببار
...
پیراهنت خیس می شد و تلخ...ا

یه تیکه ابر

نگاه

من همه محو تماشای نگاهت

خواب دیدم اخرالزمان شده

من اشفته بودم

می دویدم سمت خانه ی شما

لب پنجره ی اتاق نشسته بودی

چشم دوخته بودی به اسمان

نفسهام را شناختی

برگشتی

چشمهات سرخ گریه بود

گفتی:دیدی چه بلوایی بر پا کردم؟

تقصیر خدا بود اول او بود که شروع کرد

یه تیکه ابر

چشمهات

دو خورشید

که حرارت زندگی ِ من اند

در طوفان رهایم نکن

مرا به چشمهات راه بده

گرمم کن

یه تیکه ابر

زندگی

بدون توجه به گریه های من

داره ادامه میده

مثل تو

یه تیکه ابر

خواب ديدم

کوهی از ماهی به تور می‌کشيدی

گاهی به اين انگشت

گاهی به آن شانه

رقص‌کنان پروانه‌ می‌گرفتی از هوا

موج در ساق‌هات می‌دويد

و آسمان

پر از پولک‌‌های ايمان بود

دارم میپاشم

تو اما لبخند بزن

یه تیکه ابر

حالا مفهمم که وقتی میگن

حسرتم بی اندازه شد

یعنی چی

یه تیکه ابر

...

سه ماه گذشت
فرقی نداره که من باور کنم یا نکنم

حقیقتی که وجود داره اینه:سه ماه

زندگیه نکبتیه من هنوز ادامه داره
من و ببخشین به خاطر اکسیژنی که حروم میکنم

یه تیکه ابر

خدا در تاریکی گريه می‌کند
و من
از دلتنگی تو
تمام می‌شوم

خاطره

با گریه های یکریز

یکریز

مثل ثانیه های گریز

با روزهای ریخته

در پای باد

با هفته های رفته

با فصل های سوخته

با سالهای سخت

رفتیم و

سوختیم و

فروریختیم

با اعتماد خاطره ای در یاد

اما

آن اتفاق ساده نیفتاد

قیصر امین پور

@};-

مرسی از بابت گل سرخی که بهم دادی

یه تیکه ابر

گاه جلوی اینه می ایستم

خودم را در ان میبینم

دست روی شانه هایش می گذارم و
میگویم
چه تحملی دارد دلت

یه تیکه ابر

جمعه ها خون جای بارون میباره

گرچه همه روزای هفته شده جمعه،از 18 شهریور شروع شد که برا ی من شد جمعه تا امروز که همه روزام شده جمعه

خدایا این جمعه ها تموم میشه؟

یه تیکه ابر

خوشحال باش

درد یه قسمتی از عشقه

@};-

دیگه موقع خداحافظی بهم گل سرخ نمیده

یه تیکه ابر

فریاد کشیدم تو کجایی تو کجایی

گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیابی

از دور حرکت می کنیم
تا به نزدیک تو برسیم
تو اگر مانده باشی
تو اگر در خانه باشی
من فقط به خانه تو آمدم
تا بگویم
آواز را شنیدم
تمام راه
از تو می خواستم
مرا باور کنی
که ساده هستم
تو رفته بودی
کنون گفتم
که تو هستی
تو اگر نبودی
نمی دانستم
که می توانم
باران را در غیبت تو
دوست بدارم

احمد رضا احمدی

...

شنیدی صدامو؟

بهت گفتم دوست دارم شنیدی؟

صدام به گوشت رسید؟؟

یه تیکه ابر

...

حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در این باران
می خواستم تو
در انتهای خیابان نشسته
باشی
من عبور کنم
سلام کنم
لبخند تو را در باران
می خواستم
می خواهم
تمام لغاتی را که می دانم برای تو
به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
دنیا را ببینم
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در اینه نگاه کنم
ندانم پیراهن دارم
کلمات دیروز را
امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
آنقدر بمیرم
تا زنده شوم

احمد رضا احمدی

آخر دنيا

ما

من و تو

چتر را در یک روز بارانی

در یک مغازه که به تماشای

گلهای مصنوعی

رفته بودیم گم کردیم

احمدرضا احمدی

نفس

نور می‌شوم

تا از ميانت عبور کنم

آب می‌شوم

قطره قطره بر کف دست‌هات

نفس می‌شوم

در سينه‌ات

حبس می‌شوم

در آينه

مرا ببين

معروفی

میدونی

من فکر میکنم

دوست داشتن و عاشق شدن
یه خودکشیه

که زجر کشت می کنه

و تا اخر عمرت

طول می کشه تا راحتت کنه

یه تیکه ابر

...

اا 52 روز صدات و نشنیدم

ارامش همراه با حسرت

تکرار صدای توست در ذهنم

و تصویری در پشت پلکهام

خیس و نمناک

یه تیکه ابر

...

کاش هیچ وقت نگفته بودی هیچ جوری به هیچ قیمتی حاضر نیستم از دستت بدم

اونوقت شاید الان حالم بهتر بود

یه تیکه ابر

افسانه‌ی تو

چرا وقتی می‌روی

همه جا تاریک می شود؟

انگار از اول مرده بودم

و ترسیده بودم

و تو هم نبودی

...

نه اینکه گریه کنم، نه

فقط دارم تعریف می‌کنم چرا بغض کرده بودم

و آرام نمی‌گرفتم

چه آرزوی دل‌انگيزی‌ست!

نوشتن افسانه‌ای عاشقانه

بر پوست تنت

و خواندن آن

برای تو

...

چه آرزوی شورانگيزی‌‌ست!

تملّک قيمتی‌ترين کتاب خطی جهان

ورق ورق کردنش،

دست به آن کشيدن،

و همين نوازش ساده

که زير نگاهم لبخند بزنی

چه افسانه‌ی قشنگی

به تنت می‌نويسم

بانوی من!

چه قشنگ به تنت افسانه می‌خوانم

سراسيمه آمدن

و دستپاچه بوسيدن

با تو

زير نگاهت افسون ‌شدن

با من

می‌دانی؟

حتا صدای قلبم هم نمی‌آمد

انگار همه‌اش را برای نفس‌هات شمرده باشم

حالا تمام شده بود

نه اینکه ترسیده باشم، نه

فقط می‌خواستم بگويم چرا نصف شب پاشدم

و رفتم زیر تخت خوابیدم که خدا مرا

بی تو نبیند

دست‌های تو

مرا به خدا می‌رساند

و دست‌های من

مرا به تو

.پله پله بر می‌شوم

از خودم

از تنم

ساغری می‌شوم

به دستت

نگاهت را برتنم بريز

و بنوش

نه اینکه دلتنگ نشده باشم، نه

فقط می‌خواستم بدانی

آره آقای من!

انگار که ساعت از همان اول

بی قرارتر از من بود

که نفهمیدم چرا یکباره

معنی‌اش از زندگی من افتاد...

نه اینکه تقصیر من باشد

نه به خدا

از همان اول هم که آمدی

روزها را رنگی رنگی می‌کردم

که زودتر بیايم توی بغلت

می‌خواهی با خيالت زندگی کنم؟

دستت را بگيرم

ببرمت رستوران مکزيکی؟

چی سفارش بدهم

که بيش‌تر از من دوست داشته باشی؟

يک لقمه بگذارم دهن تو

يک لحظه نگاهت کنم؟

چی می‌نوشی؟

می دانی؟

هیچ کدام از اینها را که گفتم

اصلاً نمی‌خواهم

فقط باش

همین.

معروفی

....

دو ماه گذشت از اون شب

باور نمی کنم

یه تیکه ابر

بعضی وقتا تو رختخوابم پیش قلمبه گریه می کنم

اونقدر گریه می کنم که خوابم می گیره

گرم می شم

صدای نفسهام و می شنوم

دوباره بغض گلوم و فشار می ده

اونوقته که می خوام بمیرم

میخوام سرم و بزارم زمین و بمیرم

چون تنهام چون نیستی

مثل حالا(دیشب)ا

یه تیکه ابر

میخوام اسم تو بلاگم رو عوض کنم

یکی از اولین اسم هایی که برام انتخاب کردی

بامداد

هيچ دليلی وجود ندارد

که عاشقت نباشم

اين همه دوری؟

اين همه راه؟

نمی‌فهمم

...

اباد اگر نمی کنی

ویران مکن مرا

و بیچاره زنی که اشک و لبخندش به یاد یک نفر باشد

امروز 88.08.11

یازدهم ابان هشتاد و هفت زندگی کردن کنارهم برای دوازده ساعت، حتی یکم بیشتر از دوازده ساعت

عشق

پير نمی‌شود

جا می‌افتد

شراب

کهنه می‌شود

...

خدایا چقدر سخته وقتی باید عادی رفتار کنی یه جوری که انگار هیچ چیزی نبوده

یه تیکه ابر

عشق مقدسٍ

از دستش نده

خدا

دارم میسوزم دارم میسوزم دارم میسوزم دارم میسوزم دارم میسوزم دارم میسوزم دارم میسوزم

یه تیکه ابر

چقدر چشم‌هام را ببندم

و حضور دست‌هات را

بر تنم نقاشی کنم

می‌ترسم آقای من

می‌ترسم دست‌هام

از دلتنگيت بميرد

چقدر بی تو

از خواب بپرم

شيشه‌ی آب را سر بکشم

و چيزی از پنجره بپرسم؟

چی بپرسم ديگر؟

خواب مرا نمی‌برد

می‌آورَد

تو را می‌آورَد

بی آنکه باشی

باران

بوی تو را می‌بارد

و ياد لب‌هات

قطره قطره سر می‌خورد

بر صورتم

ترنم صدای تو

و نت‌های هوا

...

اگه ادم گذاشت اهلیش کنن

بفهمی نفهمی خودش و به این خطر انداخته

که کارش به گریه کردن بکشه

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل خداست

عشقم به تو خارج از تحمل همه ست حتی خارج از تحمل خودت

هم چشمام مشکیه هم موهام که تو مشکی رو بیشتر دوست داری

من نه موی بلوند دارم نه چشمای ابی

اما تمام سعی ام و میکنم

میدونم که خدا کمکم میکنه همون طور که تو این چند سال حواسش بهمون بود
به قول خودت پناه بر خدا

یه تیکه ابر

ــ انسان، خداست
حرف ِ من اين است

.گر کفر يا حقيقت ِ محض است اين سخن،

انسان خداست

آري. اين است حرف ِ من
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

حافظ

دختری شب گرد و تند و تلخ و گلرنگست و مست

گر بیابیدش به سوی خانه ی حافظ برید

می دونی، فکر میکنم این یه تلنگر از طرف خداست، که به خودمون بیایم و بفهمیم این ما هستیم که باید اینده رو بسازیم
راهمون از اولش سخت بود این رو می دونستیم، اما بعد یادمون رفت اما خدا حسابی یادمون انداخت
میدونی این راسته که میگن چیزی رو که با تلاش به دست بیاری ارزشش بیشتره و قدرشو بیشتر میدونی
چیزی رو که میخوام براش تلاش میکنم و عقب نمیکشم

یه تیکه ابر

تازه وقتی میرم کتابخونه جا مدادی با خودکارا که تو برام خریدی رو می برم البته از خودکارها زیاد استفاده نمی کنم اووووم اخه دوست ندارم تموم شن

..

هرچيز را هم

که تقصير من بيندازی

عاشق شدن من

تقصير توست

چقدر گرفته دلت؟ مثل انکه تنهایی

چقدر هم تنها

چقدر؟

یک ماه گذشت؛

هنوز باور نمی کنم

یه تیکه ابر

بازم یه ضربه ی دیگه

همه چیز رو سرم خراب شده از همه طرف.چرا اینطوری شده.من یه درخت قدیمی نیستم که خم شم و نشکنم.من یه چوب نازکم میشکنم.هیچ تکیه گاهی هم ندارم.چرا پشت هم چرا همه چیز پشت هم باید خراب شه روم.دنیا سیاه تر از اون چیزی هست که فکرشو می کردم.این همه سیاهی رو از کجا اوردی خدا

یه تیکه ابر

خدا خوش به حالت که می تونی اینقدر راحت با صدای بلند گریه کنی
خدایا دلت از چی گرفته؟
از دست ما ادما؟
به خدا ما هم دلمون گرفته
تو که می دونی...ا

"یه تیکه ابر"

شب

شنیدن صدای بارون

تنها

توی اتاقم

کاش بودی...کاش هنوز بودی

سه شنبه نیمه شب1:16

"یه تیکه ابر"

ارزش گل تو عمریه که پاش صرف کردی

روباه گفت: -برو یک بار دیگر گل‌ها را ببین تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می‌کنیم و من به عنوان هدیه رازی را به‌ات می‌گویم

شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانید و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستید که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است

گل‌ها حسابی از رو رفتند.شهریار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالی هستید. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر گلی می‌بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایی که می‌بایست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها یا خودنمایی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هیچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است

و برگشت پیش روباه.گفت: -خدانگه‌دار!روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خیلی ساده است:جز با دل هیچی را چنان که باید نمی‌شود دید. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام

روباه گفت: -انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم

خدا نگهدار

اگر نباشی می‌ميرم

يعنی چقدر دوست داشتن؟

شايد اگر کفشی وجود نداشت

گوشه‌ای می‌نشستم

و با خيالم راه می‌افتادم

در کوچه باغت

که هلاک نشوم

دم صبح خواب ديدم همه جا را آب گرفته

و من می‌خواهم فرار کنم

دنبال صدای تو می‌گشتم

که با خودم ببرم

در راه گفتم

نخواه برای سهم کوچکی از صدای تو

اينقدر دلم بلرزد

کجايی؟

آدم اين غريبی را

مثل پاهاش با خودش می‌کشد

و می‌برد

اگر با خيالت در تب بسوزم

با خودت آقای من

تا کجا شعله‌ورم؟

قلبم درد می‌کرد

دوباره رفتم دکتر

گفت که رگ‌های من بايد لايروبی شود

اين که ترس ندارد، دارد؟

رود را هم لايروبی می‌کنند

خدا نگهدار

می‌دانی که آخرين بار

به فاصله‌ی نفسم در رويا بودی

و حالا به وضوحِ بهشت

در دست‌های من؟

يادم باشد به رسم مردمان مغلوب

تاريخ فتح تو را بنويسم

که ديگر جنگی در نگيرد

.
می‌دانی تنم نبودنت را

گریه می‌کند؟

پيکرت را نمی‌نويسم

می‌تراشم با دست

و آنقدر صيقلش می‌دهم

که چيزی بندش نشود

اگر نباشی

آنقدر نفس نمی‌کشم

که بگويم

آتش در نبود هوانيست می‌شود

دم صبح خواب ديدم

داشتی از درخت چيزی می‌خريدی

که تنم کنم

و من در آب

منتظر بودم لباسم را بياوری

...

هرچقدر تاریک

باز تو خدای منی

هرچقدر تاریک

از سوسوی سر انگشتانت

خورشیدی می‌سازم

تا خدایان به زمین باز گردند

راستی

دريای دست‌هات

آبی زمينی است؟
می‌دانی

سياه هم که باشد

روشنی زندگی من است

همه ی لرزش دست و دلم

از ان بود که

عشق

پناهی گردد و خنکای مرهمی

بر شعله ی زخمی

ای عشق

ای عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست

اغوشت و به غیر من به روی هیچکی وا نکن

من و از این دلخوشی و ارامشم جدا نکن